استفاده از واکسن سلول‌های دندریتیک حاوی آنتی‌ژن‌های WT1 و MUCI در ترکیب با اِرلوتینیب برای درمان آدنوکارسینومای پیشرفته ریه: یک گزارش موفقیت‌آمیز

معرفی مورد

بیمار یک زن ۶۳ ساله کره‌ای با تشخیص آدنوکارسینومای ریه مرحله IIIb (T2aN3M0) بود که تومور اولیه به اندازه ۳۵ × ۳۰ میلی‌متر در CT و PET/CT شناسایی شد. ویژگی‌های مولکولی تومور شامل:

• جهش در گیرنده فاکتور رشد اپیدرمال (EGFR).
• عدم بیان ALK و سطح بیان کمتر از ۱٪ PD-L1.
• نشانگرهای توموری (CEA, CA19-9, CA125, CA15-3) در محدوده نرمال.

بیمار در Kyushukouseikai Clinic ژاپن، با وضعیت عمومی خوب (ECOG PS=0)، بدون سابقه شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی قبلی، عملکرد طبیعی اعضای حیاتی (کبد، کلیه، قلب) و وضعیت پایدار هماتولوژیک و تغذیه‌ای، تحت درمان قرار گرفت. پس از یک ماه درمان با اِرلوتینیب (مهارکننده تیروزین کیناز EGFR)، واکسن سلول‌های دندریتیک حاوی پپتیدهای WT1 و MUCI به پروتکل درمانی اضافه شد.

مداخله درمانی

واکسن سلول‌های دندریتیک (WT1/MUCI-DC):

• سلول‌های دندریتیک از خون بیمار جدا و با پپتیدهای WT1 (332-347) و MUCI     (TRAPGSTAPPAHGVTSAPDTRAPGSTAP)  تیمار شدند.
• فنوتایپ سلول‌ها شامل بیان بالاى HLA-DR، CD80/CD86 (مولکول‌های تحریک ایمنی) و CCR7 (مهاجرت به غدد لنفاوی) بود.
• واکسن به صورت داخل‌درمی (۱–۲ × ۱۰۷ سلول/دوز) در ۱۵ نوبت طی ۶۹۹ روز تزریق شد.

درمان ترکیبی:

• ترکیب واکسن با اِرلوتینیب (۱۵۰ میلی‌گرم/روز) که پس از پاسخ درمانی به ۱۰۰ میلی‌گرم کاهش یافت.

نتایج بالینی

 پاسخ ایمنی:

• قطر اریتم در محل تزریق واکسن به ۳۰ میلی‌متر رسید و در طول درمان بیش از ۲۰ میلی‌متر باقی ماند، نشانه‌ای از تحریک ایمنی ضد تومور.
• کاهش نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR) از ۴.۶ به ۱.۶.

 پاسخ تومور:

• کاهش ۶۵.۷٪ اندازه تومور پس از ۲۳۷ روز (۱۲ میلی‌متر).
• ناپدید شدن کامل تومور در CT پس از ۳۲۱ روز و عدم عود تا ۵۸۷ روز پس از درمان.

 عوارض:

• هیچ عارضه جانبی مرتبط با واکسن گزارش نشد.

مکانیسم احتمالی اثر:

• واکسن با تحریک لنفوسیت‌های T سیتوتوکسیک (CTLs) علیه WT1 و MUCI، پاسخ ایمنی را تقویت کرد.
• اِرلوتینیب با مهار مسیر EGFR، محیط تومور را برای اثرگذاری واکسن مساعدتر کرد.

ترکیب واکسن سلول‌های دندریتیک با اِرلوتینیب می‌تواند یک گزینه امیدوارکننده برای بیماران مبتلا به آدنوکارسینومای ریه با جهش EGFR باشد. این روش با القای ایمنی ضد تومور و کاهش بار توموری، امکان کنترل طولانی‌مدت بیماری را فراهم می‌کند.