واکسن‌های رناپی

فرض کنیم برای جلوگیری از اپیدمی فصلی بیماری آنفلوانزا بخواهیم برای جمعیتی چند ده میلیونی واکسن تهیه کنیم. به صورت سنتی این واکسن‌ها در تخم‌مرغ‌های ویژه سترون (SPF) تولید می‌شوند، برای این فرایند لازم است ویروس زنده خالص آنفلوانزا تحت شرایط بسیار کنترل شده به داخل این تخم‌مرغ‌ها تزریق شود که در آنجا ویروس‌ها تکثیر شده و پس از استحصال و فرآوری و فرمولاسیون به صورت واکسن عرضه شود. این فرایند به طور متوسط حدود شش ماه زمان نیاز دارد. همچنین برای تولید میلیون‌ها دوز واکسن نیازمند زیرساخت قابل توجهی خواهد بود، همینطور تولید واکسن‌ به روش نوترکیب نیازمند صرف هزینه و وقت بسیار است، به علاوه در صورت تغییر از یک واکسن به واکسنی دیگر که سویه یا سویه‌های متفاوتی از ویروس خانواده آنفلوانزا را هدف قرار دهد انعطاف‌پذیری خیلی بالایی وجود نخواهد داشت. در نقطه‌ مقابلِ این کاستی‌ها فناوری رِناپ ویژگی‌های منحصر به فردی را به ارمغان آورده است: