آنژیورناپژن در واقع یک داروی رناپ‌پایه‌ (mRNA-based drug) است جهت کمک به بازیابی عملکرد قلب بیماران پس از بروز حمله قلبی است.

بیماری های قلبی و عروقی از شایعترین بیماری ها در تمام جهان و نیز در کشور ما ایران می باشد. سکته قلبی به تنهایی عامل 30 % مرگ و میر در دنیا و 40 % مرگ و میر در کشور ایران است. به همین دلیل نیز داروها و روشهای درمانی برای بهبود مبتلا به اینگونه بیماریها سهم بسیار مهمی از بازار دارویی ایران و جهان را به خود اختصاص داده است. این عارضه قلبی که در نتیجه گرفتگی عروق کرونری، که عروق تغذیه کننده قلب می باشند، و به دنبال آن ایسکمی در عضله قلب بروز می کند، در مواردی که  منجر به مرگ نشود ممکن است موجب عدم کارایی عضله ایسکمیک شده، نارسایی قلبی بروز کند که در موارد مزمن آن، پیوند قلبی تنها راه درمانی بجا مانده بوده، درحالیکه کمبود دهنده ی ارگان آن را ناکارآمد کرده است. یکی از مهمترین روشهایی که می‌توان بوسیله آن به بهبود و بازتوانی عضله آسیب دیده قلب پس از ایسکمی امیدوار بود القاء سریع رگزایی با استفاده از هورمون محرک رگزایی یعنی VEGFA-165 است. اما استفاده از این هورمون به صورت پروتئین نوترکیب در کارآزمایی‌های بالینی موفق ظاهر نشده و استفاده از آن متوقف شد زیرا به دلیل کوچک بودن این هورمون پروتئینی پس از مدت بسیار کوتاهی از تزریق آن به عضله قلب این هورمون از جریان خوب پاک می‌شد و اجازه نمی‌یافت تا به صورت موثر سبب القاء رگزایی شود. به این ترتیب تلاشهای بسیاری برای توسعه روشهای جایگزین برای حل این مشکل آغاز شد که یکی از موثرترین آنها  استفاده از mRNA (یا همان رناپِ) کد کننده VEGFA-165 (آنژیورناپژن) است به گونه‌ای که مستقیما به داخل عضله آسیب دیده قلب تزریق شده، وارد سلولهای قلبی شود و در داخل سلولهای قلبی برای یک بازه زمانی مشخص از روی آن هورمون پروتئینی VEGFA-165 ساخته شده و به بیرون ترشح شود تا به صورت کاملا موضعی سبب القاء رگزایی شود. استفاده از این روش امیدهای فراوانی را برای کمک به بهبود عملکرد قلب پس از حمله قلبی به همراه داشته است.

پیچیدیگی فنی محصول آنژیورناپژن در واقع مربوط به فناوری رناپ و تولید داروهای رناپ پایه است. این فناوری در دنیا نیز بسیار نو و خاص است و در حال حاضر گرانقیمت‌ترین شرکت استارتاپی در حوزه بایوفارما (Moderna) در ایالات متحده با سرمایه گذاری مستقیم شرکت Astrazenca  در حال توسعه است. شاید بتوان مهمترین نکته این فناوری را طراحی آن دانست. همچنین با توجه به انعطاف پذیری پلتفرم تولید کننده این دارو می توان به سرعت انواع دیگری از هورمونهای القاء کننده رگزایی را تولید نمود تا برای مصارف مختلف به صورت اختصاصی استفاده شوند. به عنوان مثال هورمونهای VEGFA-121 و VEGFA-189 نیز قابلیت القاء رگزایی دارند. اما این هورمونهای هر کدام یک الگوی خاص از رگزایی را القاء می کنند و در برخی موارد ممکن است لازم باشد از ترکیبی از این هورمونها استفاده کرد. با وجود آنکه شرکت درمان گستر رناپ تا کنون تنها آنژیورناپژن از نوع VEGFA-165 را ساخته است اما از آنجایی که زیرساخته و سازه DNA تولید کننده انواع رناپژنها را تولید کرده است قادر است به سرعت نسبت به تولید انواعی از این نوع هورمونها برای مصارف خاص اقدام کند.